De Eduard Flipsezaal was meer dan gevuld, ook de trap en op zeker moment zelfs de vloer werden gebruikt als zitplaats. Na de eerste woorden van Tom de Rooij ontstonden er vreemde geluiden uit het publiek. Langzaam maar zeker werd duidelijk dat het een heuse flashmob was van de Utrechtse Studenten Cantorij, met een prachtige spreekzang en gospel. Mooier kon het symposium 'Zingen in de klas' niet beginnen. Een inspirerende lezing door Marcel van Herpen volgde, over indrukken en uitdrukken in het onderwijs. Door middel van twitter en facebook werden direct reacties gegeven. Dagvoorzitter Martijn de Greve gebruikte tweets om de zaal bij de lezing te betrekken.
Hierna splitste het publiek zich op om in verschillende workshops zelf aan de slag te gaan. Wie om een hoekje keek, kon maar zo belanden in een kring van meer dan vijftig volwassenen die zichzelf ritmisch op het hoofd stonden te slaan, aan het stampen waren en elkaar in opgeblazen wangen prikten.
Na de lunch werden wederom twee workshops aangeboden, waarna iedereen weer terugkwam in de Eduard Flipsezaal voor de uitslag van een kwantitatief onderzoek en de afsluitende paneldiscussie. Oproepen als 'zoek iemand in de buurt die muziek kan maken, dan kun je altijd wel iets doen in de klas' en 'zingen is ook een kans om je te profileren als school, het is een marketinginstrument' inspireerden de aanwezigen om bij hun eigen achterban aan de slag te gaan met zingen in de klas.
Als afsluiting klonk in de Jurriaansezaal de voorstelling 'Zing'es de hele dag door' met een zwierende Loes Luca, ingetogen Kim Hoorweg, hip zingende basisschoolleerlingen en de indrukwekkende Utrechtse Studenten Cantorij, onder regie van Keimpe de Jong. Live op het podium en in komische filmpjes op het scherm werd een hele dag door gezongen. De zaal kon aan de bak in de 'Canon van Gelegenheidsliederen', waarbij Loes Luca steeds maar één syllabe nodig had om de 400 toehoorders uit volle borst 'Daar komt de bruid', 'Waarheen waarvoor', 'Kon ik maar even bij je zijn', 'Slaap kindje slaap', 'Een pikketanissie gaat er altijd in' en zelfs het Wilhelmus mee te laten brullen. Met zoveel positieve energie kan het niet anders dan dat de lancering van Zing'es een groot succes genoemd mag worden.
‘Zingen doet iets met je hartje’
Interview met Loes Luca
Koud van het toneel en nog warm van de voorstelling ‘Zing’es de hele dag door!’ verklaart leading lady Loes Luca: ‘Ik mis zingen vreselijk als ik het niet doe. Mijn hartje heeft zingen nodig. En voorstellingen als dit zijn de krenten in de pap. Soms hebben wij echt een heel leuk vak.’
Even daarvoor had het vierhonderd koppige publiek in de Jurriaansezaal van De Doelen nog uit volle borst meegezongen in de canon van gelegenheidsliederen. Slechts één begintoon of –woord van Luca bleek voldoende om oer-Hollands standaardrepertoire als ‘Daar komt de bruid’, ‘Waarheen waarvoor’, het in Rotterdam onvermijdelijke ‘Hand in hand kameraden’, ‘Koffie koffie lekker bakkie koffie’, ‘Slaap kindje slaap’ en zelfs het Wilhelmus mee te brullen. Het publiek, dat voor een groot deel bestond uit leerkrachten basisonderwijs, galmde van dit laatste moeiteloos het zesde couplet mee, wat Luca de uitroep ‘wat zijn jullie een net publiek!’ ontlokte.
Ook tijdens het gesprekje na afloop ontsteekt Loes Luca voortdurend in gezang. Op de vraag wat haar vroegste kennismaking met zingen was, vertelt Luca dat haar moeder en tantes op socialistische koren zaten. ‘Dus waarschijnlijk zong ik als baby die socialistische liederen al mee.’ Direct rolt zonder haperen het lied ‘Morgenrood’ uit haar keel. ‘Ik kan nog steeds ontroerd raken door koren. Zo zong het Utrechts Studenten Cantorij in de voorstelling prachtig. Maar ik heb nooit in een koor gezongen, al meteen ging ik meer de toneelkant op. Laat mij maar solo zingen.’ Dat was die middag te horen in de bijzondere liedjes ‘Kriek’, over het begin van een dag, en ‘Arbeidsvitaminen’, die regisseur en componist Keimpe de Jong speciaal voor de voorstelling componeerde.
Naast de familie vormden de zondagsschool en de lagere school belangrijke stimuli voor Loes Luca om te zingen. ‘We gingen naar de zondagsschool omdat we na afloop plaatjes mochten draaien, maar ik vond de liedjes die we daar zongen erg mooi en zoet. Heerlijk galmen.’ En prompt breekt Luca uit in een van die –bepaald niet makkelijk in het gehoor liggende- liederen. Ook op haar lagere school werd veelvuldig gezongen. ‘Heerlijk, ik was gek op zingen! En ik vond de kinderen die niet van zingen hielden dus stom…….’ Over zingen denkt zij nog altijd hetzelfde. ‘Ik vind het belangrijk dat kinderen zingen op school want zingen doet iets met je hartje. En dat kun je van veel andere dingen niet zeggen… Samen zingen brengt mensen dichter bij elkaar!’
